/  Şiirler  /  GÖZLERE SIĞINMAK
Şiirler

GÖZLERE SIĞINMAK

Yazar
Yavuz Adugit
yadugit
2

Ölüler için hazırlanan uzun haklar listesi çağında, sadece müstehzi yaşamak kalıyor yaşayanlara. Biz varız ya; vadesi dolmaz arzularımız ile çok şeye yasak koyan teorilerimiz arasında bir trajediyiz. Her şeyler dertlerini açıyor bana, menekşeler mesela… Işıkların fazlalığının, kokuların her sokakta boy göstermesinin nedenleri konusunda anlattıklarıma bir türlü ikna olmayan şebboylar telaffuz edilmesi zor küfürler ediyorlar. Aniden her şeyi yüzüstü bırakıp, mahrem özlemlerimi saklıyorum dalgınlığımda. Erdemlerini geçmişten alıp dilinde taşıyanlar, sürekli ölmekte olan ama hiçbir zaman ölmeyen tanrılar kulak misafiri kesilmişken adımlarıma, emirler yağdırıyorken kitaplar geçimsiz parmaklarıma ve iki caminin görüntüsü arasındaki anlaşmazlığa arabuluculuk yapıyorken ben… Kararlıyım, bundan böyle tartışmayacağım hiçbir peygamberle. Ve tanımadığım hiçbir yarasayla gözlerimin rengini değiştirmeyeceğim. Varsın içlerinden en ısrarcı olanı, beyazlığına saldırsın. Kaçarım, farklı denizlerin üstünde gemiden gemiye atlarım. Nasıl olsa sayısız kez yargıladı beni fotoğraflarım. Kaç kere ifade verdim, aklanmadım. Kulaklarımı kapatmak için uzandığım notalar baygınlık geçirince, bana bıraktığın öpücüklerden kokular kemiririm. Artık umursamıyorum, nereme el atarsa atsın kartallar, felaketin en tekil biçimi ilan edip düşünen halimi, Asyalı bir kadının gözlerine çekilirim. Dar, çok dar orası da! Bir an önce gelemez misin?

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir