/  Şiirler  /  Bir Çocuk Yeniden Yaratıyor Dünyayı
Şiirler

Bir Çocuk Yeniden Yaratıyor Dünyayı

Yazar
Yavuz Adugit
yadugit
8

Dünyayı hep yeniden yaratmak isteyen bir çocuk rüzgârı kucaklıyor. Ve tutup ellerinden bütün saçlara götürüyor. Söylendiğine göre az gezilmiş her yerde biraz oyalandıktan sonra, artık sadece kalabalıklarda yürüyor. Bir gün dar bir sokakta siyah bir elbise görüyor. İçinde hiçbir kadının olmadığı elbisenin sallanışına bir hayali giydiriyor. Bir an geri çekiliyor, “ah, bu ne güzel bir eda” diyor. Bu ne güzel bir eda! Biz bilgimizin derinliği konusunda kendimizi ikna etmeye uğraşırken, o, sığlıklar görüyor. Aniden bütün farklar eriyor. Ortada daha önemli diye dolaşan şeylere hiç ilgim kalmıyor. Bütün savaşlar aynı anda patlak veriyor ve ben olanlara uzaklığımı kendimi kaybedişime veremiyorum. Kesinlikle vermiyorum! Bir mermi en yumuşak bakışıma düşüyor. Kirpiklerim zor da olsa kurtuluyor, ama yazık ki bakışlarım ölüyor. Çocuk dünyayı hep yeniden yaratma isteğiyle ortalığı kucaklıyor. Bir adım atıyor, bir buluta konuyor. Sağlam bir bulut, ama hafiflikler karşısında uçmakta zorlanıyor… Ve çocuğun çocukluğundan sendeliyor, kaç kere düşecek gibi oluyor. Çocuk bana bakıyor, ama donuk bakıyor. Aşırı aşktan çatlamış kalbimden sen sızıyorsun. Durduramıyorum, durmuyor. Sana sormuyorum, çünkü bir nedensin. Hiçbir neden, yarattığı sonucun etkisini anlama gücünü taşımıyor. İşte kaç milyon kez tekrarladım bunu, fakat insanlar anlamıyor. Bir ara bir zelzele anlamış gibi yapıyor, sallandıktan hemen sonra yüzü asılıyor, ama tekrar toparlanıyor, yıkmaya devam ediyor. Çocuk bana sözcükler üflüyor. Çok zorlanıyorum, ama sonunda birleştiriyorum. Deneyim yoktur aşkta, her aşk kendi tarihini baştan yazıyor. İçinden çekip çıkardığımızda aşkı, herkes kendi zamanını ne kolay anlatıyor. Üstelik daha başka şeyler de biliyoruz. Kokuların neden var olduğunu, neden boynumuza sığındığını da… Gün geçtikçe göz kapaklarımızın saatlerce kapalı kalma sırrına da eriyoruz. Ama şu yakınımızdaki şeylere uzaklığımızın nedenini çözemiyoruz. Aniden normal bir şehir bir denize gülümsüyor ve Yunanlı bir dalga çocuğu sarıyor. Şimdi yine bedenlerimiz haddini aşıyor.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir