/  Şiirler  /  Arayış
Şiirler

Arayış

Yazar
Yavuz Adugit
yadugit
5

Hayat biriktiriyorduk, oradan buradan. Birikimimize yaslanıp geleceğe uzanıyorduk, tutunamadığımızda hemen geri dönüyorduk. Dönerdik ve biriken hayatlara sığınırdık durmadan. Çok güçlü inançlarımız vardı; geçmiş ile gelecek arasındaki bağı sağlam kıldığımıza duyduğumuz güven gibi… Hâlbuki hayatları biriktirmeye başladığımız o ilk gün, geçmiş ile gelecek arasında gerili ipi de çekmeye başlamıştık, koparıyorduk. “Şimdi”ye sığınmanın zamanı geldi artık. Bir yüksekliğe ihtiyaç var, çok da yüksek olmayan. Ha, bir de bir geceye, çok karanlık olan. Yükseklik yardımıyla hâkimiyet kuracağız, gecenin yardımıyla aydınlığın dikkatimizi dağıtmasından korunacağız. Bakmayın böyle çoğul konuştuğuma, yükseklik ve gece der demez, herkes kaçtı buralardan. Şimdi artık ikiyiz; ben ve deniz. Karanlık her şeyi uzaklaştırır uzaklaştırmaz, yaklaşıyor, sokuluyor bana deniz. En uzak yerine dokunuyorum. Tebessüm ediyor, beyaz gülümsüyor. Bakışıyoruz, bakışmanın en yalın ve uzun haliyle. Bir gece boyunca tanıtıyor kendini bütün içtenliğiyle. Güven verme konusunda ehliyetli karanlıklar, evrenin her yanının kendilerine kalışına neşelenen akrepler, görünmezliğe somurtan ağaçlar… Uykusu kaçmış kuşlardan bazıları arada bir sesleniyorlar. Ben hiç oralı değilim. Fakat kayıtsızlık, kırıklık ve öfke… Kuşlar buna daha fazla dayanamıyorlar; erkenden uyananlarla bir oluyor, toplanıp bir yaygara koparıyorlar. Deniz sessizliğini koruyor, bense duramıyorum. Her şey bütün yerlerimi dürtüyor. İçimde durgun olmayan şeyler var. Hâkimiyetim yitik. Deniz anlıyor halimden. Anlıyor ya, bilmezlikten geliyor, benimse sabırsızlığım hayatı bilmezliğimden… İçini gösteriyor, derinliklerini. Berrak ve durgun… Daha yükseklere çıkıyorum, durmadan daha yükseğe. Hala açık her şey, hala açık… Uzaklığı teslim alıyorsa bir açıklık, bir açıklık uzaklığı siliyorsa, geride sadece güven kalır. Doğum yeri keskin gözlerim değil, denizin kendine hâkimiyeti. Bilemedim. Denizi iyi tanıyan bir kadın, yaşı geçkince, ona sordum: Bir insan mıyım bugün ben? Deniz hala sakin, kadın metanetli… Hiçbir şey duymadım, kırık bir gülümsemeyle kendimle mücadeleye çıktım. İlkin durgun olmak istiyorum, sonra berraklaşmak. Ne kaybedersem edeyim, kendimi kazanmaya gidiyorum.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir